Strona główna  Spis treści  Leksykon  << Wstecz 

Multimedialny Świat Biblii
Pismo Święte - od Biblii Hebrajskiej do Biblii chrześcijańskiej

     W nazewnictwie chrześcijańskim w odniesieniu do dwóch części Biblii używane są nazwy Stary i Nowy Testament. Pismo Święte jest rozstrzygającą wolą Boga, ostatecznym objawieniem. Jednak znaczenie słowa "testament" jest inne niż we współczesnym języku polskim. Jest to Oprawa Biblii z XVII w.łacińskie tłumaczenie hebrajskiego běrît i greckiego diatheke, oznaczających więź biblijnego Izraela z Bogiem (Przymierze), wokół której koncentruje się cały Stary Testament. Nazwy te przyjęły się dopiero w V w., gdy łacina wyparła z powszechnego użycia grekę. Wcześniej używano nazw zbiorów pism: Tora, Prorocy i Pisma.
     Księgą świętą dla Żydów była Biblia Hebrajska, która kształtowała się przez kilka stuleci. Utrwaliła ona Tradycję wyrosłą z wiary i opisała dzieje przymierza Boga z narodem wybranym. Kiedy rozrastała się diaspora, zrodziła się również konieczność przetłumaczenia ksiąg świętych na język grecki. W ten sposób powstała Septuaginta, która objęła także przetłumaczone na grekę księgi, których hebrajskie lub aramejskie oryginały zaginęły, oraz księgi pierwotnie napisane po grecku, których nie było w Biblii Hebrajskiej. Kanon hebrajski odzwierciedlał porządek chronologiczny, w jakim poszczególne zbiory do niego wchodziły, zaś Septuaginta uporządkowała pisma według gatunku literackiego.
     Dla chrześcijaństwa szczególnie istotne było to, że Septuaginta umożliwiła przeniesienie biblijnego orędzia do świata cywilizacji greckiej. Choć chrześcijaństwo zrodziło się w Palestynie, gdzie powszechnie używanym językiem był aramejski, to w latach 40., gdy wybuchły prześladowania wszczęte przez Agryppę I, większość chrześcijan emigrowała do Syrii, greka zaczęła wypierać ich rodzimy język. Zaczęli się więc posługiwać tekstami Starego Testamentu w wersji Septuaginty, uznając je za natchnione. Tymczasem w judaizmie za normatywny uznano (synod w Yawne w 70 r.) kanon Biblii Hebrajskiej.
     Korzystając z precedensu utrwalania Tradycji w postaci ksiąg Biblii Hebrajskiej, chrześcijanie dokonali zapisu tradycji związanej z życiem i nauczaniem Jezusem oraz orędziem apostołów. Formowanie się pism, które weszły w skład Nowego Testamentu, trwało ok. 50 lat. W następnych stuleciach trwał w Kościele proces ustalania jego kanonu.
     Ostateczne ogłoszenie kanoniczności ksiąg wchodzących w skład Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu nastąpiło 8 kwietnia 1546 r., na czwartej sesji Soboru Trydenckiego. W odniesieniu do Starego Testamentu Kościół katolicki przyjął wówczas kanon Septuaginty (kanon aleksandryjski) zawierający 47 ksiąg oraz potwierdził ostatecznie kanoniczność 27 ksiąg Nowego Testamentu. Była to w pewnym stopniu reakcja na Reformację. Protestanci opowiedzieli się bowiem za kanonem Biblii Hebrajskiej (jerozolimskim) nie zawierającym ośmiu ksiąg Starego Testamentu. Odrzucili również sześć deuterokanonicznych ksiąg Nowego Testamentu, które uznali za apokryfy.

Multimedialny Świat Biblii - (c) 2003-2006 - Created by Sailor